Rowing

Doorzetten, juist als het moeilijk wordt

Afgelopen weekend hebben we met z’n allen hopelijk de laatste Russische beer uitgezwaaid en met de ingang van de zomertijd komend weekend is de winter hopelijk over. Eindelijk. De winter is kut en alle roeiers zullen het hier met mij over eens zijn. Wedstrijdroeien tijdens de winter is bij lange na niet zo aantrekkelijk als in de zomer. Buiten trainen is altijd koud, nat en donker en binnen trainen is per definitie saai. Niemand is gaan wedstrijdroeien omdat je dan lekker met je ploeg de hele winter lang op een ergometer heen en weer te gaan schuiven. De grote vraag die mij nu eigenlijk al drie jaar lang interesseert is: Waarom zou je het dan toch doen? Waarom gaan al die wedstrijdroeiers toch door tijdens de winter? Als alles dag in dag uit voor een aantal maanden kut is waarom zou je er dan uberhaupt je best voor doen? Misschien klinkt dit voor de meeste (oud)roeiers als een domme vraag, maar ik denk als je diep naar jezelf kijkt dat je er toch niet een heel logisch objectief antwoord op kan geven. Wat mijn doel is hiermee, is om buitenstaanders en roeiers zelf een na te laten denken over echte motivatie, passie en echt je best doen in het kwadraat voor iets.

Het gevoel van voldoening wat je krijgt na een winter hard werken en de progressie die je daar aan over houd is fijn. Het korte antwoord op de vraag waarom roeiers zich helemaal kapot trainen tijdens de winter is natuurlijk omdat we allemaal willen winnen in de zomer. De roeisport is in een bepaald opzicht heel eerlijk. Maak je meer kilometers in het voorseizoen dan je tegenstander? Dan ga je met 90% zekerheid harder dan de concurrentie in het zomerseizoen. Die overige 10% zijn natuurlijk de on-beinvloedbare omstandigheden zoals weer, baanvoordeel, talent en goede benen op de dag van een prestatie.

Passie is belangrijk. De enige manier hoe je iets met zo veel overtuiging uit kan voeren voor een langere periode is passie. Als je gesport hebt maakt je brein een aantal stofjes aan waar je je gelukkiger van gaat voelen. Met sporten op hoog niveau krijg je deze prikkel elke dag en dat kan zelfs een soort van verslaving worden. De Canadese passieonderzoeker Vallerand omschrijft passie als een zelf gedefinieerde activiteit, een groot verlangen naar iets waaraan veel tijd en energie wordt besteed, en waarbij ook frustratie en tegenslag (lijden) voorkomt. Passie is nodig om tegenslagen en lastige periodes in je sportcariere te overwinnen en zo toch je doel te bereiken.

Naast passie is zelfontwikkeling en mastery (of gewoon meesterschap in het Nederlands) iets wat een roeier kan motiveren om voor de zo veelste keer in de ijskoude regen op zaterdag ochtend naar Nes en terug te gaan roeien. Het gevoel van een boot die op de vroege morgen perfect doorloopt en dat je zonder er bij na te denken je halen kunt maken en de tijd stil lijkt te staan. Dat is iets wat roeiers nastreven en op proberen te zoeken.

Een goede roeier moet niet alleen succesvol willen zijn in de sport. Een succesvolle wedstrijdroeier wil excelleren in alles. Dit heeft te maken met het feit dat wanneer je succesvol bent op meerdere vlakken in je leven dit elkaar kan versterken. Een roeier die zijn studie cum-laude af kan ronden en daarnaast op sociaal, intellectueel en creatief niveau ook boven de meerderheid uitblinkt, zal je dit uitdragen in de trainingen en op wedstrijden. Ik ben er zelf van overtuigt dat het niet goed is je arrogant op te stellen naar de buitenwereld maar doe dit wel naar jezelf. Zeg maar eens vaak genoeg tegen jezelf ‘ik ben een zieke baas, ik ben de sterkste, ik ben de beste’ en wie weet ga je dat zelf dan geloven en neem je dat mee naar je wedstrijd. Om te presteren, moet je altijd je grenzen durven opzoeken. Je moet een killerinstinct hebben. Je moet voor de volle honderd procent ergens achter staan. Je moet uitstralen dat je goed bent. Willen winnen is een houding, die intrinsiek in je moet zitten. Een echte winnaar veegt ook zijn neefje van vier van het dambord. Willen winnen doe je altijd en niet wanneer het uitkomt.

Uiteindelijk kun je het ook heel stoïcijns zien en de hele wedstrijd-roeicultuur zien als een soort van bezigheidstherapie voor mensen die te veel energie over hebben en een te groot ego hebben hun tegenstanders het genot te gunnen als eerste over de finish te komen. Het is voor iedereen verschillend en de motivatie van de tegenstanders waar je straks naast ligt bij de start doet er voor jou ook niet toe want je wil toch maar 1 ding. Winnen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.